اقلیم کردستان عراق؛ هدف بیش از ۸۰۰ حمله موشکی و پهپادی با ۲۰ جانباخته و ۱۲۵ زخمی، ادامه حملات در ۱۹مین روز آتشبس
٩ اردیبهشت ۱۴۰۵؛ با آغاز درگیری نظامی آمریکا-اسرائیل و جمهوری اسلامی ایران، اقلیم کُردستان عراق یکی از مناطق مورد هدف حملات موشکی و پهپاد انتحاری جمهوری اسلامی و گروههای نیابتی این حکومت واقع در کشور عراق بوده است؛ بهطوری که از نظر آمار جانباختگان بعد از اسرائیل دومین کشور است و این حملات حتی با آغاز آتشبس هم متوقف نشدهاند و تا به امروز که آتشبس در ۱۹ روز قرار دارد، همچنان ادامه دارند.
از ۹ اسفند ۱۴۰۴ تا هفتم اردیبهشت ۱۴۰۵ بیش از ۸۱۳ مورد حمله موشکی و پهپاد انتحاری توسط جمهوری اسلامی ایران و گروههای نیابتی این حکومت به اقلیم کُردستان عراق صورت گرفته است؛
۷۰۵ مورد حملات پهپاد انتحاری
۱۰۸ مورد حملات موشکی
که در نتیجه آن دستکم ۲۰ نفر، شامل ۷ پیشمرگه اقلیم کردستان عراق، یک کارمند آسایش، ۹ پیشمرگه احزاب کُردستان ایران، ۳ شهروند مدنی و یک سرباز فرانسوی، جان خود را از دست دادهاند و حداقل ۱۲۵ نفر نیز زخمی شدهاند.
اربیل با ۴۷۹ مورد، سلیمانیه و حلبچه با ۲۳۷ مورد، سوران با ۶۸ مورد و دهوک با ۲۹ مورد هدف حمله بودهاند.
در این شهرها مقرها و کمپهای پناهندگان سیاسی احزاب اپوزیسیون کُرد مخالف جمهوری اسلامی یکی از اهداف اصلی حملات بودهاند، خصوصا کمپهای پناهندگان سیاسی احزاب کردستانی که خانوادهها و فرزندان اعضای این احزاب در آنها سکونت دارند، و همچنین مراکز خدماتی و عمومی از جمله بیمارستان، کتابخانه، مدرسه و نهادهای مدنی که در این کمپها فعال هستند نیز هدف حملات قرار گرفتهاند.
لازم به ذکر است، حملات نظامی به کمپهای پناهندگان سیاسی که ماهیت غیرنظامی دارند، مغایر با اصول و مفاد حقوق بینالملل بشردوستانه و حقوق بشر است، از جمله:
● ماده ۳ مشترک کنوانسیونهای ژنو ۱۹۴۹ که حمله به افراد غیرنظامی و اماکن غیرنظامی را در درگیریهای مسلحانه ممنوع میکند.
● پروتکل اول الحاقی به کنوانسیونهای ژنو (۱۹۷۷)، ماده ۵۱ که بر اصل تفکیک میان اهداف نظامی و غیرنظامی تأکید دارد و حمله عمدی به غیرنظامیان را ممنوع میداند.
● ماده ۳۳ کنوانسیون چهارم ژنو که مجازات جمعی و حمله به افراد غیرمشارکتکننده در درگیری را ممنوع میکند.
● میثاق بینالمللی حقوق مدنی و سیاسی (ICCPR)، بهویژه ماده ۶ (حق حیات) و ماده ۷ (منع رفتار غیرانسانی)، که بر حمایت از جان و امنیت افراد تأکید دارد.
بر اساس این اسناد، کمپهای پناهندگان که محل سکونت غیرنظامیان، از جمله زنان و کودکان هستند، اهداف نظامی محسوب نمیشوند و هدف قرار دادن آنها میتواند مصداق نقض جدی حقوق بینالملل بشردوستانه و حقوق بشر باشد.
جمهوری اسلامی ایران تاکنون تنها مسئولیت حمله به مرکز «۷ نیروهای پیشمرگه» را که منجر به کشته شدن ۷ پیشمرگه و زخمی شدن بیش از ۲۰ تن شد، بر عهده گرفته و اعلام کرده که این حمله «به اشتباه» انجام شده است؛ اما مسئولیت هیچیک از موارد دیگر را نپذیرفته است. این در حالی است که جمهوری اسلامی و گروههای نیابتی وابسته به آن، «وجود پایگاههای آمریکایی» و «حملات هدفمند» به این پایگاهها را بهعنوان توجیه این حملات مطرح میکنند.
در همین حال اواخر فروردین ۱۴۰۵، گروه «سرایا اولیاد دم» که خود را بخشی از «مقاومت اسلامی عراق» معرفی میکند، اعلام کرد که طی ۳۴ روز، ۱۸۱ حمله به اهداف آمریکایی در عراق، اقلیم کردستان عراق و چند کشور منطقه انجام داده است.
گروههای نیابتی جمهوری اسلامی ایران چون «حشدالشعبی»، «سرایا اولیاد دم»، «کتائب حزبالله» و «جیش الغضب (که با آغاز درگیری نظامی تشکیل شد)» از جمله گروههای موسوم به «مقاومت اسلامی عراق» هستند که به گفته تحلیلگران سیاسی، شواهد و اسناد نشان میدهد تحت حمایت مادی و نظامی جمهوری اسلامی ایران قرار دارند.
