اسلامآبادغرب؛ امیر جلیلیان، شهروند کورد ۶۲ ساله، ۱۸ دی هدف شلیک بیش از ۱۵۰ گلوله ساچمهای از فاصله نزدیک قرار گرفت و پس از ۵ روز کُما جانباخت
هفتم دی ۱۴۰۴؛ «امیر جلیلیان» شهروند کورد ۶۲ ساله اهل اسلامآبادغرب (شاباد) از توابع کرمانشاه، هویت یکی دیگر از جانباختگان اعتراضات مردمی اسلامآبادغرب است که در ۱۸ دی ۱۴۰۴ از فاصله نیم تا یک متری هدف شلیک مستقیم و هدفمند ۱۵۰ گلوله ساچمهای قرار گرفت، بهگونهای که چشم راستش حتی در تصویر سیتیاسکن نبود و تمام صورتش تخریب شد و به کما رفته بود و در ۲۳ دی ۱۴۰۴ در بیمارستان شاباد جان باخت.
یک منبع مطلع نزدیک به خانواده ضمن تأیید این خبر به کُردپا گفت؛ «امیر جلیلیان» شهروند کورد ۶۲ ساله اهل اسلامآبادغرب (شاباد) از توابع کرمانشاه، شامگاه ۱۸ دی ۱۴۰۴ از فاصله بسیار نزدیک و به گفته پزشکان حدود نیم تا یک متری، از ناحیه چشم راست هدف شلیک مستقیم دستکم ۱۵۰ گلوله ساچمهای قرار گرفت و بلافاصله هر دو چشمش را از دست داده بود و به کما رفته بود، زیرا ساچمهها تا اعصاب، مغز، شاهرگ گردن و حتی ریهها نفوذ کرده بودند، بهگونهای که تمام صورتش تخریب شده بود. او تا زمان جانباختن در مورخه ۲۳ دی ۱۴۰۴ سطح هوشیاریاش ۳ بود و پنج روز را در کما به سر برد. در حالی که پزشکان معتقد بودند یک روز هم دوام نمیآورد، اما به گفته نزدیکانش او با مرگ میجنگید.
این منبع درباره شدت مجروحیت بهدنبال شلیک گلوله و وضعیت وخیم این جانباخته میگوید؛ یک شب قبل از جانباختن، یک عمل چهار ساعته مغز برایش انجام گرفت اما موفقیتآمیز نبود، زیرا ساچمهها به شاهرگ گردن شلیک شده بودند و اجازه خونرسانی به مغز را نمیدادند و او چندین بار سکته کرده بود که منجر شده بود طرف راست مغزش از کار بیفتد و دچار ورم مغز شود. به همین دلیل پزشکان جمجمه سر او را باز کرده بودند و استخوان جمجمه برای اینکه حفظ شود روی دل گذاشته بودند.
این منبع درباره چگونگی مطلع شدن خانواده از زخمیشدن پدر خانواده میگوید؛ مردم او را به بیمارستان منتقل کرده بودند و خانواده بعد از آنکه به موبایل پدرشان تماس گرفته بودند متوجه شدهاند او در بیمارستان بستری است و بعد از آن تماس، موبایل پدرشان برای همیشه خاموش شده و خانواده تاکنون نمیدانند پدرشان در کدام منطقه تیر خورده یا توسط کدام نیروی سرکوب مورد اصابت قرار گرفته است.
این منبع درباره شدت رنج خانواده و وضعیت وخیمی که بر سر پدرشان آمده بود میگوید؛ خانواده حتی تصویر سیتیاسکن بیمارستان را درخواست نکردهاند، زیرا برایشان آنقدر شوککننده و وحشتناک بوده که نمیتوانستند به پدرشان در این وضعیت نگاه کنند. زمانی که جلوی چشمان خانواده او برای تصویربرداری سیتیاسکن برده شده بود، خانواده به دیوار رو کرده بودند تا وضعیت او را نبینند، زیرا پزشکان گفته بودند چشم راست پدرشان اصلا در تصویر سیتیاسکن وجود ندارد و تمام صورتش دوخته شده و چشم چپش نیز خونریزی دارد و از بین رفته است. حتی خانواده نتوانسته بودند و دلشان نیامده بود به پدر خانواده روی تخت نگاه کنند. شدت آسیب و تخریب صورت آقای جلیلیان به حدی بود که تمام افراد بیمارستان اسلامآبادغرب او را میشناختند.
خانواده گفته بودند؛ «این همه رنج برای سنش دیگه سنگین بود. یک مرد ۶۲ ساله نه وقت کور شدنش بود و نه از کار افتادن مغز و عملهای جراحی پلاستیک برای برگشتن بخشی از فرم طبیعی چهرهای که به دلیل شلیک ساچمههایی که بیش از ۱۵۰ تا تخمین زده شده بود، هیچی ازش باقی نمونده بود و در شامگاه ۲۳ دیماه برای همیشه پر کشید و ما رو با دنیا دنیا دنیا حسرت جا گذاشت.»
این منبع در ارتباط با فشار نهادهای امنیتی بر خانواده میگوید؛ نهادهای امنیتی خانواده را تحت فشار قرار داده بودند تا خانواده را وادار کنند بگویند این شلیک توسط احزاب کُردستانی صورت گرفته است و گفته بودند نیروهای ما فقط حکم داشتهاند از فاصله ۷۰ متری شلیک کنند و شلیک به آقای جلیلیان از فاصله نزدیک بوده است. اما خانواده این درخواست را رد کرده بودند و برگه پزشکی قانونی را هم دریافت نکردند، چرا که به خانواده گفته شده بود برای اسلحهشناسی باید پیکر به تهران برود، اما خانواده از ترس ربایش پیکر این درخواست را نیز رد کرده بودند.
«امیر جلیلیان»، ۶۲ ساله، دارای شغل «راننده تریلی» بود. او از جمله افرادی بود که در جنگ میان ایران و عراق ۸ سال در مبارزه برای ایران شرکت داشته است.
تصویری از آگهی ترحیم امیر جلیلیان؛
