۶ تشکل زنان سنندج، سقز، مریوان؛ سرکوب خونین محکوم است و ژن ژیان ئازادی تا پایان استبداد ادامه دارد
۱۷ دی ۱۴۰۴؛ شش تشکل زنان در شهرهای سنندج، سقز، مریوان روز سهشنبه ۱۶ دی ۱۴۰۴ با انتشار بیانیهای اعلام کردند که سرکوب خشن و خونین اعتراضات دیماه ۱۴۰۴، بهویژه در استانهای ایلام و کرمانشاه را بهشدت محکوم میکنند و تأکید کردهاند که این اعتراضات ادامه مستقیم جنبش «زن، زندگی، آزادی» است؛ جنبشی که بر حیات اجتماعی، معیشت و حق زیستن آزادانه تأکید دارد. در این بیانیه آمده است که شهروندانی که به دلیل بحران معیشتی و تبعیضهای ساختاری به خیابان آمدهاند، نه «اغتشاشگر» و نه تهدیدکننده امنیت هستند، بلکه حامل مطالبات آزادی، برابری و کرامت انسانیاند و با پاسخ خشونتبار حاکمیت مواجه شدهاند.
در این بیانیه، تشکلهای زنان کوردستان تأکید کردهاند که سرکوب اعتراضات، بخشی از سیاستی سیستماتیک برای حفظ قدرت از طریق خشونت است؛ سیاستی که بهطور ویژه بدن، زندگی و صدای زنان را هدف قرار میدهد. آنان اشاره کردهاند که زنان در جنبش «زن، زندگی، آزادی» نقش پیشبرنده داشتهاند و سرکوب امروز در ایلام، کرمانشاه و دیگر شهرهای کوردستان، ادامه همان سیاست تبعیض جنسیتی، حذف زنان از عرصه عمومی و انکار حق مشارکت برابر است که اکنون به بازداشت، شلیک مستقیم و ارعاب خیابانی انجامیده است.
در بخش پایانی این بیانیه، این تشکلها بر همبستگی بیقید و شرط خود با تمامی معترضان تأکید کرده و سکوت در برابر خشونت حکومتی را همدستی با آن دانستهاند. آنان تصریح کردهاند که مبارزه مردم، بهویژه زنان، نه برای جایگزینی یک شکل از استبداد با شکلی دیگر، بلکه برای عبور از تمامی اشکال سلطه و تبعیض است و خواستار پایان فوری سرکوب، بهرسمیتشناختن حق اعتراض، سازمانیابی و تعیین سرنوشت، و ساختن آیندهای مبتنی بر آزادی، برابری و کرامت انسانی شدهاند.
متن کامل این شش تشکل زنان به شرح زیر است؛
« بیانیه مشترک شش تشکل زنان کوردستان (سنندج، سقز، مریوان)
ما جامعه زنان کوردستان روژههلات، قتلعام و سرکوب خشن اعتراضات دیماه ۱۴۰۴، بهویژه سرکوب مردم بیدفاع ایلام و کرمانشاه را به شدت محکوم میکنیم. این اعتراضات ادامه جنبش «زن، زندگی، آزادی» است که بر حیات اجتماعی، معیشت و حق زیستن تأکید دارد و امروز در خیابانها و محلهها در سراسر ایران ادامه دارد. آنچه در ایران جریان دارد، نتیجه سیاستهای خشونتبار و سیستماتیک برای حفظ قدرت است؛ سیاستی که اعتراضات مسالمتآمیز را تهدید میپندارد و با گلوله و زندان میخواهد فریاد زندگی را خاموش کند. مردمی که به دلیل بحران معیشتی و تبعیضهای ساختاری به خیابان آمدهاند، نه «اغتشاشگر»ند و نه «تهدید کننده امنیت»، بلکه حامل خواست جنبش «زن، زندگی، آزادی» هستند: حق زیستن با آزادی، برابری و کرامت انسانی.
جنبش «زن، زندگی، آزادی» به ما آموخت که آزادی از اراده جمعی میآید و برای توقف چرخه سرکوب، باید جامعهای آگاه، متحد و سازمانیافته باشد. زنان کوردستان در این جنبش پیشبرنده بودند و اعتراضات در ایلام، کرمانشاه و دیگر شهرهای کوردستان ادامه همان مسیر است. ما زنان که همیشه در خط مقدم مبارزه با استبداد دینی ایستادهایم، میدانیم که این ساختار سیاسی چگونه بدن، زندگی و صدای مردم، بهویژه زنان، را هدف قرار میدهد و سرکوب اعتراضات، ادامه سیاستی است که با تبعیض جنسیتی، حذف زنان از قدرت و انکار حق مشارکت برابر آغاز شده و به سرکوب خیابانی رسیده است.
جامعه زنان کوردستان بر همبستگی بیقید و شرط خود با تمامی مردمی که شجاعانه برای حقوق خود ایستادهاند تأکید میکند و بر این باور است که حق اعتراض، سازمانیابی و تعیین سرنوشت، حق سلبناشدنی ماست. سکوت در برابر خشونت حاکمیت را همدستی با آن میدانیم. هر گلولهای که شلیک میشود و هر بازداشتی که صورت میگیرد، نشاندهنده ترس حاکمان از جامعه آگاه و متحد است.
تاریخ نشان داده که حکومتهای استبدادی به سادگی فرو نمیریزند، اما با خشونت قادر به بقا نیستند. آزادی، اگرچه پرهزینه است، با مبارزهای مستمر و باصلابت به دست خواهد آمد، چرا که ریشه در اراده جمعی مردمی دارد که دیگر حاضر به سکوت و تسلیم نیستند. آیندهای آزاد و دموکراتیک از دل مقاومت آگاهانه، همبستگی اجتماعی و مبارزه برای برابری و عدالت شکل میگیرد.
همچنین، تأکید میکنیم که سلطنتطلبی خود خطری جدی برای همبستگی اجتماعی و مبارزات مردم تحت ستم ایران است. این جریان، خود را بهعنوان «آلترناتیو» معرفی میکند، اما در واقع به بازتولید همان مناسبات سرکوب، تبعیض و حذف ادامه میدهد. سلطنتطلبی با تحریف شعار «زن، زندگی، آزادی» به «مرد، میهن، آبادی» و انکار حقوق زنان و اقلیتها در تلاش است تا همان سیاستهای قدیمی را ادامه دهد.
مبارزه مردم کوردستان، و بهویژه زنان، نه برای جابهجایی یک نوع استبداد با نوعی دیگر، بلکه برای برچیدن چرخه قدرت متمرکز و مردسالار است. سلطنتطلبی تلاش میکند تا سرکوب، تبعیض و انکار هویتهای ملی و جنسیتی را ادامه دهد، همانطور که در گذشته حق تعیین سرنوشت، زبان، فرهنگ و سازمانیابی مستقل مردم کوردستان را انکار میکرد.
برای ما زنان کورد، آزادی مفهومی تزئینی یا وعدهای از بالا نیست. آزادی از دل مبارزه جمعی، سازمانیافته و ریشهدار میجوشد؛ نه از بازگشت به ساختارهایی که بر حذف صدای زنان، تمرکز قدرت و سرکوب تنوع بنا شدهاند. هر جریانی که به جای پاسخگویی، بر «خون»، «تبار»، «رهبر» یا «اقتدار موروثی» تأکید کند، در تضاد مستقیم با آرمانهای آزادیخواهانه مردم است.
ما قاطعانه اعلام میکنیم که نه جمهوری اسلامی و نه سلطنت در هر قالب و چهرهای که خود را تحمیل کنند، هیچ کدام نماینده رهایی مردم ایران، بهویژه زنان نیستند. هر دو بر انکار حق انتخاب آزادانه، سرکوب اعتراض و حذف صداهای مستقل استوارند. جنبش امروز در ایران، جنبش بازگشت به گذشته نیست؛ بلکه جنبش عبور از تمام اشکال استبداد است.
جامعه زنان کوردستان بر این باور است که آیندهای آزاد، عادلانه و انسانی، تنها از مسیر دموکراسی رادیکال، برابری جنسیتی، بهرسمیتشناختن حق تعیین سرنوشت ملتها و مشارکت واقعی مردم ساخته خواهد شد. ما اجازه نخواهیم داد که خون جانباختگان، رنج زندانیان و فریاد معترضان ابزار مشروعیتبخشی به پروژههایی شود که در نهایت همان منطق سلطه را بازتولید میکنند. این مبارزه نه برای به کرسی نشاندن یک شکل دیگر از استبداد، بلکه برای قدرتیابی مردم و به ویژه زنان است و مسیری است که با آزادی، برابری و همبستگی واقعی مردم ادامه خواهد یافت.»
