۳ آبان ۱۴۰۵؛ با گذشت ۱۴ روز از بازداشت خودسرانه «پریا نصیری»، دانشآموز ۱۷ ساله کورد اهل نقده، همچنان هیچ اطلاعی از سرنوشت و محل نگهداری او در دست نیست. این نوجوان در پی یورش خشونتآمیز نیروهای اطلاعات سپاه به مدرسه محل تحصیلش و در فضایی همراه با ایجاد رعب و وحشت در کلاس درس بازداشت شد. او از زمان بازداشت تاکنون از حق دسترسی به وکیل، ملاقات با خانواده و حتی برقراری یک تماس کوتاه تلفنی با نزدیکانش محروم بوده است.
یک منبع مطلع ضمن تایید این خبر به کُردپا گفت که روز دوشنبه ۲۰ مهر ۱۴۰۵، «پریا نصیری»، فرزند ناصر، دانشآموز ۱۷ ساله کورد اهل نقده و محصل دبیرستان دولتی و دخترانه فنیحرفهای «شرف»، واقع در خیابان «شهید مطهری ۲»، با یورش نیروهای امنیتی اطلاعات سپاه به این مدرسه بازداشت شد. به گفته این منبع، نیروهای امنیتی بدون ارائه حکم قضایی، این دانشآموز را در کلاس درس و بهصورت خشونتآمیز، همراه با ایجاد رعب و وحشت شدید در محیط مدرسه و کلاس، بازداشت و به مکانی نامعلوم منتقل کردند.
به گفته این منبع مطلع، با گذشت ۱۴ روز از بازداشت خودسرانه این نوجوان ۱۷ ساله و با وجود پیگیریهای مستمر نزدیکانش، همچنان هیچ اطلاعی از سرنوشت و محل نگهداری او در دست نیست. پریا نصیری طی این مدت از حق دسترسی به وکیل و ملاقات با خانواده محروم بوده و حتی امکان برقراری یک تماس کوتاه تلفنی با خانوادهاش را نیز نداشته است.
تا زمان انتشار این گزارش، نیروهای امنیتی در ارتباط با بازداشت خودسرانه و خشونتآمیز این دانشآموز ۱۷ ساله توضیحی ارائه نداده و درباره وضعیت او پاسخگو نبودهاند. با این حال، منابعی به کُردپا گفتهاند که بازداشت او در ارتباط با «صحبت کردن درباره یکی از مکانهای سپاه در اطراف مدرسه» صورت گرفته است؛ ادعایی که کُردپا بهطور مستقل قادر به تایید آن نیست.
سازمان حقوق بشری کُردپا یورش خشونتآمیز و وحشتآفرین نیروهای اطلاعات سپاه به مدارس، استقرار تجهیزات نظامی، ایجاد فضای پادگانی و بازداشت خودسرانه دانشآموزان — از جمله مورد اخیر «پریا نصیری»، دانشآموز ۱۷ ساله اهل نقده — را به شدیدترین لحن ممکن محکوم میکند. کُردپا تبدیل محیطهای آموزشی به مقر امنیتی و نظامی در ماههای اخیر را مصداق بارز «نقض فاحش حقوق کودکان»، «سلب ایمنی محیطهای آموزشی»، «ناپدیدسازی قهری موقت» و «شکنجه روانی دانشآموزان» میداند. سازمان حقوق بشری کُردپا اذعان میدارد که حاکمیت طی ماههای اخیر، فضای امنیتی و نظامی را بر مدارس حاکم کرده و حتی در موارد بسیاری نیروها و تجهیزات نظامی را در محیطهای آموزشی مستقر ساخته است؛ رویهای که نشاندهندهه تعمیق سرکوب عریان، نقض آشکار و بیاعتنایی مطلق به تعهدات بینالمللی از جمله کنوانسیون حقوق کودک و اعلامیه مدارس امن است.





