رفتار نوپو با جوانان و بی‌توجهی مدافعان حقوق‌بشر+فیلم

آژانس کُردپا: انتشار تصاویری از رفتار تحقیرآمیز مأموران انتظامی با جوانان در یکی از شهرهای ایران با موجی از اعتراض و انزجار در شبکه‌ی اجتماعی روبه‌رو گردید.

به گزارش آژانس خبررسانی کُردپا، در روزهای اخیر پلیس ایران اعمال خشونت‌باری علیه ٤ جوان در ملاء‌عام انجام داده که انعکاس گسترده‌ی رسانه‌ای را درپی داشته است.

در این تصاویر ٤ جوان با دستبند بر روی خودروی سوار گردیده و با حرکات و الفاظ رکیک توسط چندین مأمور \"نوپو\"(نیروهای ویژه پاسدار ولایت) در میان سطح خیابان‌ها گردانده می‌شوند.

معمولاً اینگونه اقدامات از هماهنگی دستگاه قضایی و پلیس برخوردار می‌باشد.

بازنشر این فیلم در فیسبوک با نارضایتی گسترده و خشم کاربران آن مواجه شده است.

یکی از کاربران در کامنتی نوشته: \"چند روز بیشتر از انقلاب بهمن و سخنرانی‌بنیانگذار جمهوری اسلامی در بهشت زهرا نگذشته بود تا همه بفهمند، چگونه قرار است آقای خمینی، به قول خودش، مردم را به مقام انسانیت برساند. اینک ۳۵ سال است در این مقام انسانیتی\"م.

یکی دیگر از کاربران می‌نویسد: \"رفتار سخیف و توهین و هتک حرمت کردن به جای رفتار قانونی و احترام به شان انسان هرکسی که هست و هرکاری که کرده فقط باعث عادی شدن این رفتارها و جری شدن و وقیح شدن و افت اخلاقی بیشتر و بازتولید خشونت میشود و هیچ تأثیر سازنده‌ای ندارد\".

آنچنان که ظاهر موضوع نشان می‌دهد اقدام نیروی انتظامی در چارچوب طرحی تخت عنوان \"برخورد با اراذل و اوباش\" صورت می‌گیرد که سابقه‌ی چنین رفتارهایی در پلیس ایران مشاهده شده است.

اما نکنه‌ی حائز اهمیت در سکوت و بی‌توجهی نهادها و افراد مدافع حقوق‌بشر است که کمترین دفاعی از جوانان در برابر اقتدار نیروهای امنیتی ـ انتظامی می‌شود.

سکوتی که توان مقابله با هژمونی مبارزه با زورگیران و سارقان خطرناک را که از نوعی مشروعیت اجتماعی برخوردار است، ندارد.

پیشتر نیز در ایلام، مریوان و مهران چندین جوان را به اتهام \"سرقت\" و \"زورگیری\" در میادین اصلی شهر گردانده شدند که اعتراضات خیابانی درپی داشت.

اجرای طرح موسوم به \"ارتقای امنیت اجتماعی\" توسط نیروی انتظامی با واکنش‌های متعددی از جانب نویسندگان و کارشناسان امور اجتماعی روبه‌رو شد.

در این میان فرهاد مرادی در اندیشه رادیو زمانه با خوانشی طبقاتی از اینگونه اقدامات سرکوبگرانه‌ی پلیس ایران، می‌نویسد: این سرکوب­ها طبقات فرودست جامعه را هدف قرار داده­‌اند؛ طبقاتی که به نظر می‌رسد نظام مستقر، بیم سیاسی شدن­ آنها را دارد. به عبارت دیگر به علت تضاد بنیادین منافع­ این طبقات اجتماعی با تبعات ناشی از ادامه روند رو به گسترش سیاست­های خصوصی‌سازی در ایران، زمامداران کشور آنها را مخالفانی جدی و بالقوه برای نظم موجود به حساب می‌­آورند؛ مخالفانی که امکان دارد دیر یا زود، مصائب زندگی روزمره را با ایده‌­های بخش­های آگاه طبقه‌ی اجتماعی‌شان پیوند بزنند، چهره‌­ای سیاسی به خود بگیرند و در نهایت به تلاشی سازمان یافته و گسترده برای تغییرات بنیادین اجتماعی – سیاسی رو بیاورند.

وی در ادامه می‌نویسد: \"بیراه نیست اگر ادعا شود، پلیس ایران بعد از اجرای طرح ارتقای امنیت اجتماعی توانسه به منظور تجدید ساختار بدن‌ه­اش بخش­هایی از لمپن‌­ها را که در برابر مشت آهنین پلیس سر خم کرده بودند، در خود ادغام کند. همان­ها که در زندان­های مختلف، و در میان زندانیان سیاسی، جولان و آزارشان می­دادند. به همین علت می­توان یکی از پیامدهای جدی اجرای دور جدید برخورد پلیس با گروه­هایی که از آنها به عنوان اراذل و اوباش یاد می‌­شود را تجدید ساختار بخشی از بدنه سرکوب دستگاه سیاسی حاکم بر ایران نیز دانست\".